performancES
27.06
19h - deuren open
19h30 - Glitch Choir
20h-21h - pauze + dinner
21h - Restes (Offrande au million)
23h - einde
Pay-what-you-can 6-15€
deva
schubert&
chihiro araki
Deva Schubert is een choreografe en danseres gevestigd in Berlijn, haar werk zich richt op de exploratie van de stem. Door dans, installatie en digitale media te combineren, werden haar werken internationaal gepresenteerd, onder andere in Haus der Kunst München, Kunsthalle Zürich en Sophiensäle Berlijn. Haar bekroonde werk Glitch Choir (ImPulsTanz Young Choreographers’ Award 2024) blijft touren in diverse formats en variaties. In 2025 presenteerde ze haar eerste solotentoonstelling, Silent Spills, in Kunstraum Niederösterreich in Wenen.
Chihiro Araki (zij/haar) is een performance artieste gevestigd in Berlijn. Na haar opleiding aan The Tokyo Ballet School en het behalen van een bachelor aan de Rambert School in Londen, danste ze bij Carte Blanche en de Johannes Wieland Company, evenals voor Alban Richard, Jenny Beyer, Helena Waldmann, Meg Stuart, Lina Gómez, Sergiu Matis, Jule Flierl, Ixchel Mendoza Hernández, Deva Schubert, Chiara Bartl-Salvi, Hanako Hayakawa en de muzikale artieste Pan Daijing.
glitch choir
Een “glitch” verwijst naar een verstoring in de overdracht van digitale informatie, zoals een vervormd beeld of een haperende video. Het creëert een breuk in onze waarneming van de werkelijkheid. Kunnen we rouw in die zin ook begrijpen als een glitch?
De performance Glitch Choir vertaalt het moment van digitale verstoring naar een analoge ruimte via stem en lichaam, om zo een klaagzang opnieuw samen te stellen. Historisch gezien werden publieke rouw praktijken vaak uitgevoerd door zogenaamde “klaagvrouwen”. Deze vrouwen werden ingehuurd om uitdrukking te geven aan het verdriet van anderen om een overledene. Tegelijkertijd bood het klagen hen een manier om hun eigen stem hoorbaar te maken in een publieke sfeer waarin zij anders nauwelijks aanwezig waren.
De performance put uit deze traditie van publieke rouw. Van mond tot mond ontvouwt zich een intieme ruimte van meervoudige resonantie. Kan rouw binnen deze tijdelijke gemeenschap een collectieve glitch worden? Wat voor koor ontstaat er uit de dissonantie van frequenties?
alphonse eklou uwantege
Boogschutter, queer, geboren in Minsk uit een Rwandese moeder en een Togolese vader. Alphonse (die/hen) is een model, performer en regisseur gevestigd in Brussel.
Hun praktijk gebruikt het lichaam als instrument, schrijven als een middel tot wederopstanding en performance als een politieke urgentie. Hun methode vertrekt vanuit de wens om representatie normen en de relatie tussen toeschouwer en performer te bevragen door de scenische ruimte te verstoren en open te breken.
In het eerste deel van hun drieluik, reste(s), ontwikkelt Alphonse een artistiek onderzoek rond transgenerationele trauma’s, onzichtbaar geheugen en koloniale overdrachten. Deze solo is opgedragen aan hun oom, Alphonse Kanimba, die tijdens de genocide op de Tutsi's in april 1994 werd vermoord.
Momenteel zet Alphonse deze verkenning voort in het tweede deel van het drieluik, waarin migratie-erfenissen en de stiltes die aan diasporische identiteiten worden opgelegd centraal staan. Via traditionele en hedendaagse bewegingen, de talen van hun familie en documenten als getuigen van uitwissing en verzet, onderzoeken zij de breuken en heruitvindingen die gepaard gaan met verplaatsing en ontheemding.
deze voorstelling is een korte versie van originel.
*deze voorstelling is enkel toegankelijk via registratie.
registreren hier
*deze voorstelling is enkel toegankelijk via registratie.
registreren hier
restes (offrande au million)
reste(s)
is een ritueel eerbetoon aan mijn oom Alphonse Kanimba,
die op een dag in april 1994 omkwam tijdens de genocide op de Tutsi’s.
reste(s)
spreekt over overdracht, over deze doodserfenis die we niet gekozen hebben,
maar die zich toch in de levenden inschrijft.
reste(s)
Van een naam.
Van een verhaal.
Van een genocide.
Van een trauma.
Van een dolende ziel die geen uitweg vindt.
In deze solo gaat het over oorsprong
en over die familiale banden die ons dragen,
maar soms ook ondraaglijk kunnen worden.
reste(s)
biedt een reflectie
gedanst, uitgesproken, gefluisterd
over de dialoog met de geesten die ons achtervolgen,
over wat we ervoor kiezen terug te nemen
of achter te laten,
over de verhalen die ondanks onszelf aan ons worden doorgegeven.
Maar waar bevindt dat “ons” zich eigenlijk?