performancES avond
30.06
19h - deuren open
20h - aanvang voorstellingen
(volgorde wordt nog bekendgemaakt)
23h - einde
elise ludinard
Élise is choreografe en danseres, gevestigd in Brussel. Haar praktijk beweegt zich tussen choreografisch onderzoek, performance, transmissie en collectieve curatie. In haar werk onderzoekt ze confessionele poëzie, de performativiteit van gender, plezier en strategieën van verzet en herstel. In 2019 studeerde ze af aan SEAD (Salzburg Experimental Academy of Dance).
Met de steun van de Duitse onafhankelijke kunstscene creëerde ze haar eigen werken Cold Lips en Backbone (2023). Vervolgens maakte ze in Brussel de solovoorstelling Souvenirs de Chair (2024).
In 2025 werd ze geselecteerd voor het ATLAS-programma van ImPulsTanz, waar ze haar performatieve research Throwing Like a Girl startte. Parallel daaraan maakt ze al zes jaar deel uit van het HOEK Collective en is ze mede-artistiek leider van het dansfestival Top Floor.
Als performer werkt ze samen met verschillende internationale kunstenaars, waaronder Habib Ben Tanfous, Martin Kilvady, Milla Koistinen, Eva Borrmann en Lisi Estaras. Ze trad onder meer op tijdens de Biënnale van Venetië in de geluidsperformance van Jan St. Werner en in 2025 in het Palais de Tokyo met Habib Ben Tanfous.
throwing like a girl
Gooi als een meisje, klim als een meisje, sla als een meisje, ren als een meisje... Het gaat over het werpen en terugkaatsen van de verwachtingen en voorschriften die op vrouwelijke lichamen wegen. De performance vertrekt vanuit het filosofische essay van Iris Marion Young en wordt een praktijk die het lichaam vormgeeft door middel van dans, terwijl het wordt geboetseerd door de confrontatie met een harde, asfaltachtige omgeving.
Woorden worden tegen muren gegooid, bewegingen worden geprojecteerd om uiteen te vallen, te transformeren en soms als echo terug te keren.
Onze lichamen worden gebruikt voor plezier, een speelterrein waarop we deze opgelegde normen manipuleren, bevragen en herschrijven.
"...De grond van de moderniteit is een gekoloniseerde, geëffende en platgewalste grond, een ruimte waarin de fantasie van oneindige, zelfvoorzienende mobiliteit zich ontvouwt..."
— Lepecki, Introduction to Exhausting Dance.
ilaria orlandini,
andrés navarro garcia & loredana izquierdo
Ilaria is een danseres en shiatsu-beoefenaar, gevestigd in Brussel. Haar werk richt zich op improvisatie en instant compositie, waarbij ze de relatie tussen geluid, beweging en ruimte onderzoekt. Haar onderzoek wordt geïnspireerd door principes van eenvoud, moeiteloosheid en concreetheid. Ze creëert eigen werk en werkt samen met multidisciplinaire kunstenaars. Daarnaast geeft ze les in instant compositie aan mensen van alle leeftijden, integreert ze dans in sociale en gemeenschapsprojecten en maakt ze deel uit van het WEi-collectief.
Lorena is een experimentele performancekunstenaar, vocaliste en dichteres. In haar werk onderzoekt ze het lichaam als zowel een empirische als conceptuele entiteit binnen een feministische intermediale praktijk. Ze richt zich op het ontcijferen van automatische gedragspatronen door nieuwe verbindingen aan te gaan met objecten, ruimte en tijd, in wat zij actie-poëzie noemt. Vanuit Berlijn werkt ze samen met internationale muzikanten en kunstenaars aan projecten binnen de experimentele kunst en hedendaagse muziek.
Andrés onderzoekt percussie binnen de context van experimentele muziek en improvisatie. Zijn benadering vertrekt vanuit klank eerder dan vanuit muziek, met een focus op fysieke vibratie in plaats van theoretische concepten. Zijn artistieke parcours omvat samenwerkingen met beeldend kunstenaars, performers en muzikanten, evenals het creëren van werk voor theater, dans en ensembles.
from breathing
to space
‘Stem als adem,
adem als beweging,
beweging als ruimte,
ruimte als taal.’*
Dans, experimentele muziek, klankpoëzie en performancekunst. Deze elementen creëren een wereld die zweeft tussen zekerheid en onzekerheid, waar intieme verhalen, geboren uit de uniciteit van het moment, universeel worden. Abstracte figuren en groteske, aardse verschijningen komen tevoorschijn; een belichaamde folklore nodigt ons uit om te glimlachen. Alledaagse gebaren brengen eenvoud, en een drum roept ons terug naar het heden.
* naar Saba, Youmna, La plus belle voix au monde, in Spectres IV: Mille Voix.